Nie ma tu jeszcze komentarzy.
A gdy przybyliśmy do Jerozolimy, bracia przyjęli nas radośnie. Nazajutrz zaś poszedł Paweł z nami do Jakuba, a gdy przybyli wszyscy starsi, Pozdrowiwszy ich, wyłożył im szczegółowo, czego Bóg dokonał wśród pogan przez jego służbę. A oni, gdy to usłyszeli, chwalili Boga i powiedzieli mu: Widzisz, bracie, ile to jest tysięcy Żydów, którzy uwierzyli, a wszyscy gorliwie trzymają się zakonu; Dz. Ap. 21:17-20 (BW)
Dla Żydów przestrzeganie przykazań Tory – Bożego Słowa, było wyznacznikiem ich wiary. Zachowywanie Zakonu oddzielało ich od pogan, nie zachowujących praw uznanych przez Boga za właściwe, Tora potwierdzała wybranie Izraela i ważność danych mu obietnic. Zachowywanie Zakonu przez nawróconych Żydów było naturalne – nic dziwnego – przepisów Prawa przestrzegał również Jezus z Nazaretu:
Lecz gdy nadeszło wypełnienie czasu, zesłał Bóg Syna swego, który się narodził z niewiasty i podlegał zakonowi. Gal. 4:4 (BW)
Paweł i Piotr zauważyli jednak, że Duch jest wylewany na pogan, pomimo braku obrzezki i nie przestrzegania zasad Tory. Było to niewątpliwie dla pobożnych Żydów wielkim szokiem. Znali wprawdzie proroctwa o tym, że Bóg objawi się także poganom, jednakże nie chodziło tu o prozelitów nawracających się na judaizm, ale o zupełnie nową kategorię wiernych.
45. I zdumieli się wierni pochodzenia żydowskiego, którzy z Piotrem przyszli, że i na pogan został wylany dar Ducha Świętego;46. Słyszeli ich bowiem, jak mówili językami i wielbili Boga. Wtedy odezwał się Piotr:47. Czy może ktoś odmówić wody, aby ochrzcić tych, którzy otrzymali Ducha Świętego jak i my?48. I rozkazał ich ochrzcić w imię Jezusa Chrystusa. Wtedy uprosili go, aby pozostał u nich kilka dni. Dz.Ap. 10:45-48 (BW)
Najprostszym rozwiązaniem wydawało się więc zastosowanie starej praktyki konwersji pogan na judaizm:
Lecz niektórzy ze stronnictwa faryzeuszów, którzy uwierzyli, powstali, mówiąc: Trzeba ich obrzezać i nakazać im, żeby przestrzegali zakonu Mojżeszowego. Dz. Ap. 15:5 (BW)
Skoro jednak Bóg zaakceptował pogan bez obrzezki i bez konwersji, czy nie byłoby to wbrew Bożemu działaniu? Ostre różnice poglądów ujawniły się pomiędzy Pawłem, a nawróconymi Żydami. Spowodowało to konieczność zwołania soboru w Jerozolimie i ostatecznego rozstrzygnięcia sporu.
2. Gdy zaś powstał zatarg i spór niemały między Pawłem i Barnabą a nimi, postanowiono, żeby Paweł i Barnaba oraz kilku innych spośród nich udało się w sprawie tego sporu do apostołów i starszych do Jerozolimy. Dz.Ap. 15:1-2 (BW)
Jako ostatni zabrał głos Jakub – brat Pański – co potwierdza tezę o jego decydującym głosie:
13. A gdy ci umilkli, odezwał się Jakub, mówiąc: Mężowie bracia, posłuchajcie mnie!14. Szymon opowiedział, jak to Bóg pierwszy zatroszczył się o to, aby spomiędzy pogan wybrać lud dla imienia swego.15. A z tym zgadzają się słowa proroków, jak napisano:16. Potem powrócę i odbuduję upadły przybytek Dawida, I odbuduję jego ruiny, i podźwignę go,17. Aby pozostali ludzie szukali Pana, A także wszyscy poganie, Nad którymi wezwane zostało imię moje, Mówi Pan, który to czyni;18. Znane to jest od wieków.19. Dlatego sądzę, że nie należy czynić trudności tym spośród pogan, którzy nawracają się do Boga,20. Ale polecić im, żeby się wstrzymywali od rzeczy splugawionych przez bałwany, od nierządu, od tego, co zadławione, i od krwi.21. Mojżesz bowiem od dawien dawna ma po miastach takich, którzy go opowiadają, gdyż czyta się go w synagogach w każdy sabat. Dz. Ap. 15:13-21 (BW)
Werdykt ten był swoistym kompromisem pomiędzy nauczaniem Pawła, a zwolennikami przestrzegania Zakonu. Zauważmy jednak, że nie postanowiono, że Zakon przestał obowiązywać, czy że Żydzi mają zaprzestać przestrzegania Prawa. Ustalenia dotyczyły wyłącznie nawróconych z pogan. To „niezbędne minimum” dało początek budowaniu wspólnego Kościoła Żydów i pogan. Uczyniło z nich jedno ciało, zespolone działającym w nim duchem Chrystusowym. Wyznawcy Jezusa pochodzący z pogan uznani zostali za współuczestników obietnic Izraela i domowników Boga.
12. w owym czasie byliście poza Chrystusem, obcy względem społeczności Izraela i bez udziału w przymierzach obietnicy, nie mający nadziei ani Boga na tym świecie.13. Ale teraz w Chrystusie Jezusie wy, którzy niegdyś byliście daleko, staliście się bliscy przez krew Chrystusa.14. On bowiem jest naszym pokojem. On, który obie części [ludzkości] uczynił jednością, bo zburzył rozdzielający je mur - wrogość. W swym ciele15. pozbawił On mocy Prawo przykazań, wyrażone w zarządzeniach, aby z dwóch [rodzajów ludzi] stworzyć w sobie jednego nowego człowieka, wprowadzając pokój,16. i [w ten sposób] jednych, jak i drugich znów pojednać z Bogiem w jednym Ciele przez krzyż, w sobie zadawszy śmierć wrogości.17. A przyszedłszy zwiastował pokój wam, którzyście daleko, i pokój tym, którzy blisko,18. bo przez Niego jedni i drudzy w jednym Duchu mamy przystęp do Ojca.19. A więc nie jesteście już obcymi i przychodniami, ale jesteście współobywatelami świętych i domownikami Boga. Efez. 2:13-19 (BT).
Paweł próbował pogodzić realia Nowego Przymierza z żydowską tradycją opartą na zasłudze i uczynkach.
19. Będąc wolnym wobec wszystkich, oddałem się w niewolę wszystkim, abym jak najwięcej ludzi pozyskał.20. I stałem się dla Żydów jako Żyd, aby Żydów pozyskać; dla tych, którzy są pod zakonem, jakobym był pod zakonem, chociaż sam pod zakonem nie jestem, aby tych, którzy są pod zakonem, pozyskać.21. Dla tych, którzy są bez zakonu, jakobym był bez zakonu, chociaż nie jestem bez zakonu Bożego, lecz pod zakonem Chrystusowym, aby pozyskać tych, którzy są bez zakonu.22. Dla słabych stałem się słabym, aby słabych pozyskać; dla wszystkich stałem się wszystkim, żeby tak czy owak niektórych zbawić. 1 Kor. 9.19-22 (BW).
Nauczał o zmianie Zakonu, jednakże sam przestrzegał Prawa ze względu Żydów:
Paweł bronił się: Nie wykroczyłem w niczym ani przeciwko Prawu Żydowskiemu, ani przeciwko świątyni, ani przeciwko Cezarowi. Dz. Ap. 25:8 (BT)
Paweł chciał, aby ten udał się z nim w drogę, toteż wziąwszy go, obrzezał ze względu na Żydów, którzy mieszkali w owych okolicach; wszyscy bowiem wiedzieli, ze jego ojciec był Grekiem. Dz. Ap. 16.33 (BW)
18. A Paweł przebywał tam jeszcze dłuższy czas, po czym pożegnawszy się z braćmi, odpłynął do Syrii, a wraz z nim Pryscylla i Akwila; w Kenchreach dał ostrzyc głowę, bo uczynił ślub(nazyreatu: przp. aut.). Dz. Ap. 18:18 (BW)
Jeszua nauczał faryzeuszy:
36. Nauczycielu, które przykazanie jest największe?
37. A On mu powiedział: Będziesz miłował Pana, Boga swego, z całego serca swego i z całej duszy swojej, i z całej myśli swojej.
38. To jest największe i pierwsze przykazanie.
39. A drugie podobne temu: Będziesz miłował bliźniego swego jak siebie samego.
40. Na tych dwóch przykazaniach opiera się cały zakon i prorocy. Mat. 22:36-40 (BW)
Te dwa „królewskie” przykazania to kwintesencja dwu Tablic Przymierza: pierwszej – dotyczącej relacji z Bogiem i drugiej – dotyczącej relacji z ludźmi. To jest Tora Nowego Przymierza – wypisana w serach. Nie kodeks 613 przykazań, których przestrzeganie daje życie. Możemy oczywiście – Podobnie jak Paweł - przestrzegać szabatów, nowiów, zachowywać koszer, czy przestrzegać innych micw. Możemy nie spożywać krwi i nie jeść mięsa z krwią – by nie gorszyć Żydów zachowujących Zakon. Nie mamy jednakże przez to żadnej zasługi i nie czyni to nas w żadnym stopniu lepszymi. By być dziećmi Bożymi nie potrzebujemy dokonywać obrzezania i wracać pod Zakon. W Chrystusie mamy pełnię tego, co potrzebne.
9. Jeśli bowiem służba potępienia ma chwalę, daleko więcej obfituje w chwałę służba sprawiedliwości.
10. Albowiem to, co niegdyś miało chwałę, teraz nie ma chwały z powodu chwały, która tamtą przewyższa.
11. Jeśli bowiem chwałę miało to, co przemija, daleko więcej jaśnieje w chwale to, co trwa. 2 Kor. 3:9-11 (BW)
Rafał Piotr Szymański
Artykuł pochodzi ze strony: http://www.sluzbaapostolska.blogspot.com/ , opublikowano za zgodą autora.
» Brak komentarzy
» Wyślij komentarz
Tylko zalogowani użytkownicy mogą dodawać komentarze.
Zaloguj się lub zarejestruj.
Zaloguj się lub zarejestruj.
