Nie. Seks pozamałżeński to grzech wszeteczeństwa (1Kor 6:16-18). Tradycyjna etyka, oparta na Piśmie Świętym i wskazywana przez protestantyzm, jest w tej sprawie jasna.

Oczywiście, to nie oznacza, że protestanci w ten sposób nie grzeszą. Nie oznacza również, że w niektórych zborach protestanckich nie patrzy się na to przez palce, szczególnie w krajach, gdzie protestantyzm jest nominalny.

W Polsce jednak, gdzie bycie protestantem zazwyczaj wiąże się z zarówno autentycznym nawróceniem, jak i społecznym kosztem członkostwa w innym niż katolicki kościele, jest to wymóg, który się stawia serio przed młodzieżą i studentami. Za trwanie w związku pozamałżeńskim w większości wyznań wyklucza się ze zboru. Trwanie w tym grzechu, podobnie jak pijaństwo, wciąż uważa się za zaprzeczające w praktyce autentczności wyznania wiary.

Warto również dodać, że seks jako taki postrzegany jest w protestantzmie pozytywnie. Inaczej niż w katolicyzmie, na który silnie wpływa tradycja ascetyczna, mająca za ideał dziewictwo i patrząca na przyjemność cielesną co najmniej podejrzliwie. W protestantyzmie ideałem jest raczej rodzina i zadowolone, spełnione małżeństwo. W związku z tym pożycie seksualne w owym danym przez Boga kontekście jest błogosławieństwem, a jego cielesność  jak najbardziej naturalna i właściwa.  

“Małżeństwo niech będzie we czci u wszystkich, a łoże nieskalane; rozpustników bowiem i cudzołożników sądzić będzie Bóg” (Hebrajczyków 13:4).