Większość chrześcijan mniema, że przekładanie Biblii na język narodowy zostalo zainspirowane przez Lutra i innych ojców reformacji. Tymczasem już w IV wieku niejaki biskup Wulfila dokonal przekładu niemalże calego Pisma Świętego na język narodowy Gotów, którego w formie piśmiennej  był zresztą twórcą. Biblia ta, zwana powszechnie Biblią Gocką, do naszych czasów przetrwala niemalże w calości i stanowi wspanialy pomnik języka germańskiego.

Wulfila był wnukiem chrześcijan z Kapadocji, którzy zostali wzięci do niewoli po najeździe Gotów na Azję Mniejszą w latach 257-258. Z tego powodu mógl on doskonale zapoznać się z językiem i obyczajami barbarzyńców. Jego imię może zresztą świadczyć o jego mieszanej krwi. Wulfila jednakże nie porzucil chrześcijaństwa. Wzrastając w wierze i

Pelniąc rolę posla do Cesarstwa Rzymskiego nawiązal kontakt z władzami kościelnymi. Mialo to miejsca za panowania cesarza Konstancjusza, w roku 341, a zatem w czasach gdy triumfowala reakcja antynicejska. Sam Wulfila zostal wyświęcony na biskupa z rąk samego Euzebiusza z Nikomedii, a więc przodującą postać arianizmu.

Wulfila był zatem biskupem o poglądach ściśle ariańskich. I te poglądy zaniósł do Gotów wśród których rozwinąl owocną działalność misyjną, tworząc w oparciu o znaki runiczne pismo germańskie i tłumacząc Biblę z greki. Ulfilas zapoczątkowal niesamowity pochód chrześcijański wśród barbarzyńskich plemion, które z czasem z jej ariańskiej wersji uczynily religię narodową. Goci, Wizygoci, Wandalowie stali się wkrótce chrześcijanami, ci, którzy później plądrowali Cesarstwo Rzymskie.

Wulfila zmarl tuż po przybyciu na dwór cesarski Teodozjusza.

WYZNANIE WIARY WULFILI

Przed śmiercią pozostawil swoje wyznanie wiary, które przez cale życie wyznawal, a które znamy dzięki jego następcy Auksencjuszowi. Brzmi ono następująco:

„Ja, Wulfila, biskup i spowiednik, zawsze wierzyłem tak i w tej jedynej i prawdziwej wierze czynię swoją podróż do mojego Pana,

Wierzę,

Że jest tylko jeden Bóg Ojciec, jedyny niezrodzony i niewidzialny, i w Jego jednorodzonego Syna, naszego Pana i naszego Boga, stwórcę wszystkich rzeczy, nie mając innego poza Nim. Zatem jest jeden Bóg wszystkiego, który jest również Bogiem naszego Boga, i wierzę w Ducha Świętego, w oświecającą i uświęcającą moc. Jak powiedział Chrystus po zmartwychwstaniu do swoich uczniów:

„A oto Ja zsyłam na was obietnicę mojego Ojca. Wy zaś pozostańcie w mieście, aż zostaniecie przyobleczeni mocą z wysokości.” (Łk  24,49)

I znowu:

„ale weźmiecie moc Ducha Świętego, kiedy zstąpi na was, i będziecie mi świadkami w Jerozolimie i w całej Judei, i w Samarii, i aż po krańce ziemi.” (Dz. 1, 8)

Ani Bóg, ani Pan, ale wierny wykonawca Chrystusa;  nie równy, ale poddany i posluszny we wszystkim Synowi.  I wierzę, że Syn jest poddany i posluszny we wszystkim Bogu Ojcu.”