O Królach badź Mędrcach ze Wschodu śpiewamy od stuleci. Ale w zasadzie po co o nich śpiewamy? Kim byli? Jak to się stało, że się pojawili w Jerozolimie i potem w Betlejemie? Czym była gwiazda, która ich tam przywiodła? Po co w Bożym planie mędrcy ze Wschodu?

Mędrcy, królowie, czy… magowie?

Werset 1 z 2 rozdziału Ew. Mateusza używa słowa magoi. Od niego pochodzi polskie słowo magowie. Pierwotnie oznaczało ono plemię perskie (medyjskie), które, ze względu na swą sławę, pełniło funkcje kapłańskie na dworze perskim przynajmniej od 6 w. pne. Być może przyczyną jest fakt, iż Zoroaster (Zaratustra) – założyciel perskiej przedmuzułmańskiej religii, (gdzieś pomiędzy IX a VI w. pne) z niego właśnie pochodził. Z czasem termin ten zaczął być rozumiany szerzej. Wraz z rozpowszechnieniem się obrzędów ku czci Mitry, oraz innymi elementami myśli babilońskiej, która dociera do Rzymu – zaczyna być nazwą wszystkich tych, którzy byli do nich podobni. I tak np. w Dziejach 13 spotykamy Szymona maga. Magowie to ludzie, którzy zajmowali się tajemniczymi obrzędami; magią – czyli: działaniem w sferze fizycznej, mającym na celu zmienić rzeczywistość poza nią samą, wykorzystując moce bogów/ moce ponadludzkie. Z pewnością była to funkcja łącząca się z potrzebą mądrości (jak sugerują nasze polskie tłumaczenia); nie bycie mędrcem jednak jest najtrafniejszym ich opisem.

1 Komentarz     Czytaj całość