Podstawową rzeczą na jakiej bazuje religia jest wiara. Wiara jednakże ma sens, kiedy istnieje przekonanie o prawdziwości tego w co się wierzy. Zatem można powiedzieć, że religia mówi w jakiś sposób o Prawdzie. Ta Prawda jednakże odnosi się do sfery życia duchowego, psychicznego i emocjonalnego człowieka. Jest to Prawda o Bogu i o relacji między Bogiem i człowiekiem lub globalnie ludzkością. Prawda religijna różni się jednak od prawdy faktycznej, zmysłowej, empirycznej.

Prawdę w sensie logicznym, czy potocznym można przedstawić za pomocą prostego pzykładu:

Zdanie "Ala ma kota" jest prawdą, wtedy i tylko wtedy jeśli Ala faktycznie posiada kota.

To zdanie może być empirycznie potwierdzone. Jest to przykład banalny, ale pokazuje jak określamy prawdę w codzienności. Prawda religijna ma nieco inny wymiar. Prawda bowiem religijna nie jest jednoznaczna, nie może być jednoznacznie, empirycznie dowiedziona, dlatego wymaga wiary.

Ale wiara z kolei "szuka zrozumienia" jak trafnie ujął to św. Anzelm. Wiara w głupoty nie jest wiarą zbawiającą i nie ma sensu. W co zatem powinniśmy wierzyć i jakie należy obrać kryterium Prawdy religijnej.

Wierzymy najczęściej w to co podaje do wierzenia Kościół, którego jesteśmy członkami. Taki pogląd najczęściej jest uznawany w szczególności w Kościele Rzymsko-Katolickim. O tym w co wierzyć decyduje Urząd Nauczycielski Kościoła.

Protestanci widzą to nieco inaczej. Wyznacznikiem wiary jest Biblia. Mimo tego, o dziwo, w różnych denominacjach ustalane są listy dogmatów i poglądów, które dana społeczność wyznaje. I są one od siebie różne!

Wychodzi na to, że Prawda, którą znajdujemy w Biblii nie jest jednoznaczna, a raczej Biblia nie jest jednoznacznie przez wszystkich rozumiana. Co jest tego przyczyną? I jeżeli Prawda religijna jest jedna i jest zawarta w Słowie Bożym, czyli w Biblii, to która denominacja rozumie ją prawidłowo?

Wyjścia mamy dwa. Albo uznamy, że Prawda nie jest jedna, że każdy posiada cząstkę Prawdy. Albo znajdziemy odpowiednie kryterium, które osądzi o prawdziwości danej religii.

Spróbujmy znaleźć odpowiednie kryterium Prawdy, którym będziemy się kierować.

Ponieważ jest to portal chrześcijański, uznajmy, bez większego udowadniania, które wymaga osobnego artykułu, że Prawdziwa jest religia chrześcijańska, a Prawda religijna zawarta jest w Biblii.

Biblia mówi, że "po owocach ich poznacie". Prawdziwymi uczniami Chrystusa są Ci, którzy słuchają jego słowa i wypełniają je. Dlatego owoce jakie wydajemy mogłyby być kryterium Prawdy religijnej.

Z drugiej strony nie powinniśmy osądzać. Poza tym często nie wiemy dokładnie kto jak postępuje, bo może czynić dobre rzeczy nie na pokaz, lecz w cichości. Zresztą każdy dobrze wie, że wszędzie znajdą się czarne owce, ludzie nieuczciwi i fałszywi. Są księża pedofile, pastorzy złodzieje, a wierni często uwikłani są w przeróżne grzechy, wszak człowiek jest grzesznikiem.

Inne kryterium, które wydaje się być trafne, to prowadzenie przez Ducha św. Chrześcijanie często lubią powoływać się na ten argument. Jednakże ten, kto mówi, że ma Ducha świętego, wcale nie znaczy, że ma go w istocie. Nie da się bowiem tego wprost stwierdzić, nawet jeśli ktoś przejawia dary Ducha św., bądź czyni znaki i cuda, może być na przykład fałszywym prorokiem, zwodzicielem, a znaki i cuda mogą nie pochodzić wcale od Boga, lecz od diabła.

Sprawa jest tym bardziej trudna, że działanie Ducha św. nie wchodzi w kryterium empiryczności bezwzględnej i jednoznacznej.

Do tej pory pomijaliśmy kryterium rozumu. To kryterium Prawdy, szczególnie cenione przez socynian, czy różnych filozofów, również nie ustrzega się pewnych słabości. Nie da się bowiem ściśle określić kto więcej posiada rozumu, a liczne debaty, spory i konflikty ludzi wykształconych i oczytanych pokazują, że rozumowe podejście może być również względne.

Zdaję sobie sprawę, że z powyższej treści bije pewien pesymizm poznawczy. Niemniej jednak jestem przekonany, że każdy powinien szukać swojego kryterium, każdy powinien być uczciwy przede wszystkim względem siebie w tym co robi i w tym w co wierzy.

Pewne wnioski, które się nasuwają  wiodą nas w dużej mierze do tolerancji religijnej i akceptacji różnorodności poglądowej nawet wewnątrz samego chrześcijaństwa. Jeden powołuje się na autorytety, drugi miał osobiste ponadnaturalne doświadcznie, inny dużo czytał i zgłębiał święte Pisma, kolejnemu natomiast nie potrzeba kryteriów, przyjmuje to, co po prostu czuje, że jest Prawdą.

Jako chrześcijanie przede wszystkim miłujmy siebie nawzajem, wydajmy owoce, a głupich sporów o słowa unikajmy, lecz głośmy chawłę naszego Boga i imię Jezusa Chrystusa przez które mamy zbawienie i żywot wieczny.