|
Nie tak dawno słyszałam kazanie o zachęcaniu i o służbie. Nie jedno zresztą w ostatnim czasie. Nasz Pan Jezus dał nam przykazanie, abyśmy się wzajemnie miłowali. Jest też napisane,aby radować się z tymi, co się
weselą i płakać z tymi ,co się smucą. W teorii ładnie i gładko to brzmi... Jak to jednak praktykować na co dzień?
Wczoraj obejrzałam film pt "Popiełuszko- wolność jest w nas" .Dla przypomnienia(szczególnie młodszemu pokoleniu): ksiądz Jerzy Popiełuszko to człowiek związany z Solidarnością ,wygłaszający kazania dla
strajkujących, duszpasterz ludzi pracy,którzy zdecydowali się walczyć z reżimem komunistycznym. Za swoją działalność zapłacił życiem, został skatowany i zamordowany-jego zwłoki wyłowiono z Wisły pod Włocławkiem.
Kiedy film był grany w kinach, programowo nie poszłam. Nie lubię pomników na dużym ekranie. Jednak wczoraj korzystając z wakacji i festiwalu filmowego prawie za friko wzięłam udział w seansie.
No i rzeczywiście zwłaszcza druga część filmu jest pełna patosu- a jednak postać prostego księdza skłoniła mnie do przemyśleń. Ksiądz Jerzy nie
był typem filozofa. Film nie pokazywał go jako mistyka, jego droga do Boga nie była jakoś specjalnie zagmatwana. Spotykamy go jako dziecko,
które widzi Polaków strzelających do swoich rodaków gdzieś w lesie na Kresach, potem zaś już jako kleryka w wojsku.
Młody Popiełuszko pełen buty ale i pasji już tam zaczyna walczyć o wolność przekonań. Następnie, kilka lat później (lata 70-te) trafia na wiec do strajkujących i co? -po prostu jest, towarzyszy ludziom, wysłuchuje ich, mówi o Bogu, o prawie do wolności i wyboru.
Film jak to film jest subiektywnym środkiem przekazu , nie pokaże nam całości historii swojego bohatera. Z konieczności dokonuje skrótów. Jednak jeśli spojrzeć na postać przedstawioną w tym obrazie ksiądz Jerzy podporządkowuje swoje życie celowi nadrzędnemu. Zostawia spokój i bezpieczeństwo , bo czuje się powołany do tego, by wspierać walczących o wolność. Przechodzi oczywiście dni tryumfu i klęski, dni, gdy czuje wsparcie i gdy jest samotny. Tak jak każdy. Jednak trwa na posterunku, do końca , do śmierci służy Bogu i ideom Solidarności. Zdaje sobie sprawę, że jest niewygodny dla kościoła, ale idzie dalej . Jest świadkiem śmierci chłopca, którego był mentorem , ale idzie dalej...
Zaimponował mi ten człowiek. Co prawda nie porównywałabym go może do Chrystusa , jak to zrobił reżyser , ale...Popiełuszko na pewno starał się Go naśladować. Chciałabym umieć pomagać ludziom nawet, kiedy wymaga to poświęceń. Jezus mówi w przypowieści o miłosiernym Samarytaninie o takiej właśnie postawie. Nie o usprawiedliwianiu się: nie mam czasu, może ktoś inny, ja nie potrafię. Samarytanin zajął się leżącym człowiekiem -poświęcił mu czas , troskę i pieniądze. Ksiądz Jerzy nie dosypiał i nie dojadał, a jednak robił to, co uważał za słuszne.
Warto obejrzeć ten film . Dla mnie był nauką o miłości. Miłości w praktyce nie tylko w teorii. Dodam, że film zasługuje na uwagę także na wartość dokumentalną - przedstawia autentyczne wydarzenia z początku lat osiemdziesiątych XX wieku. Co chwila pojawiają się zdjęcia archiwalne czy to ze strajków, czy też z pogrzebu Grzegorza Przemyka. W filmie występuje cała plejada polskich aktorów, o dziwo także tych których nie widuje się w telenowelach...
» 5 Komentarze
5"Polityka"
z środa, 08 lipiec 2009 19:09
Wydaje mi się, że dzisiejsze czasy są jeszcze bardziej zakłamane niż za tzw komuny.Sam z podnieceniem obserwowałem jak nasi "bohaterowie" z Wałęsą na czele walczyli o wolną Polskę. Jak się później okazało, sprawa miała podwójne, a może i potrójne dno. Dla szarego człowieka, dzisiejsze czasy są o wiele bardziej moralnie kancerogenne niż tamtejsze, a większość bohaterów okazała się zwykłymi konfidentami. Popiełuszko wdał się w politykę i przegrał. Był niewygodny dla wszystkich ówczesnych graczy.
4Komentarz
z środa, 08 lipiec 2009 10:38
Chodzi mi tylko o to, że mieszanie boskiego i cesarskiego zwykle fatalnie się kończy, o czym najlepiej świadczy casus teologów wyzwolenia.
A przy okazji, nie do końca się zgadzam, z tą wizją spolaryzowanej Polski. Podział na MY i ONI, zwłaszcza w po 1982 roku wcale nie był tak jednoznaczny, jak się go dziś rysuje. No i paradoksalnie w tych zakłamanych czasach swoboda wyznaniowa (w przeciwieństwie do politycznej) była niemal całkowita.
3"cd."
z wtorek, 07 lipiec 2009 14:54
Wtedy nie miał takiej potrzeby- wtedy ideą była wolność przekonań. Także religijnych. Jeszce raz podkreślam , nie lubię pomników, ale staram się znajdować tzw. Boże okruchy w ludziach.
2Komentarz
z wtorek, 07 lipiec 2009 14:50
Arminiuszu, owszem film to fabuła ,subiektywne widzenie wydarzeń i postaci (to zresztą podkreśliłam).Owszem ,proces beatyfikacyjny trwa. Jednak myślę,że Popiełuszko był bohaterem swoich czasów- wtedy w latach osiemdziesiątych nie było jeszcze tak otwartej walki o władzę i takich podziałów jak obecnie. Chodziło o walkę z komuną o wolność w kraju.Byli tylko ONI i MY. Jak każda idea i ta została wypaczona ,być może ksiądz Popiełuszko dziś stałby przy Adamie Michniku czy przy księdzu Jankowskim
1Komentarz
z wtorek, 07 lipiec 2009 11:47
Kasiu, radziłbym nie zapominać, że to jednak tylko fabuła filmowa. Fabuła, a nie dokument. Robota scenarzysty polega między innymi na odpowiednim sterowaniu emocjami widza. Rzeczywistość bywa zwykle bardziej skomplikowana. Pamiętajmy, ze film jest niejako dopełnieniem procesu beatyfikacyjnego.
A przy okazji - o które to ideały Solidarności chodzi? O te firmowane przez Księdza Jankowskiego czy może Adama Michnika?
» Wyślij komentarz
Tylko zalogowani użytkownicy mogą dodawać komentarze.
Zaloguj się lub zarejestruj.
|
: 
